Formidable!

  
Hier in Frankrijk in het dorp Ste Foye la Grande is het doorgaans uitgestorven. De brug die als een sierlijk elleboogje zwarte macaroni de ene oever van de rivier La Dordogne met de ander verbindt is zo smal dat ongedurige auto’s achter mij-op-de-fiets moeten blijven rijden. 

                         *

De rivier de Dordogne slingert zich onder mij als een glanzend pad langs de beboste oevers met hier en daar op de achtergrond wat wijnvelden tegen glooiende heuvels aan geplakt.

                          *

‘s Ochtends rijden wij met de auto een heel andere richting op. Na drie stukjes snelle D-wegen (70 kilometer per uur) en tijdig afremmen voor de drie tussenliggende rotondes arriveren wij bij LeClerc. Ons twee-, driewekelijkse uitje naar de Albert Heijn van de Zuid-Fransen. 

                           *

En direct houdt hiermee de vergelijking met AH op. Want LeClerc is meer dan een supermarkt. Bij LeClerc kan je een televisie kopen, smeerolie voor je roestige fietsketting, thermosflessen in alle soorten, maten en kleuren, de allerverste vis (die wel een beetje door de hele winkel stinkt), de heerlijkste zelfgemaakte pizza’s, bouchees de la mer (vispasteitjes) en een waanzinnige hoeveelheid verse salades, variërend van een Tabouleh-salade tot een Riz Nicoise met verse erwtjes en wortelflintertjes.

                            *

De oppervlakte van LeClerc is onmetelijk: bij ons tweede bezoek krijgen we door dat boven de schappen handige bordjes hangen met productnamen. Wel fijn dat je niet meer zoekend, met een scheef hoofd van het lezen van de Franse letters op verpakkingen, hele schappen af moet, speurend naar risotto, thee of scharreleieren. Dat laatste, scharreleieren, kennen ze hier trouwens niet. In ieder geval staat er niets van ‘scharrel’ op de tien verschillende verpakkingen met eieren. Dus worden het biologische eieren in de hoop dat de (biologische) poules los lopen en lekker mais pikken op het zanderige pad naast hun Franse kippenhok. 
                          *

De groente en fruitafdeling is te veelomvattend voor een gewone kaaskop: alles, werkelijk alles ligt hier smakelijk en wel voor het grijpen, inclusief tomaten die echt lekker zijn, zoet-geurige meloenen en avocado’s, niet te hard en niet te zacht. Een wonder.
                             *

Bij de kaasafdeling doe ik een kwartier over het uitzoeken van de lekkerste kaasjes. Blauwgeaderde, onbekende geelkaasjes, witte aux noix en nog een blauwader die lijkt op Gorgonzola maar dat niet is.
                            *

Bij de verzameling wijnen, vier rijen van drie schappen plus een aparte ‘tentoonstelling’ met proefwijnen, uitnodigend neergezet, haaks op alle wijnschappen, beproeven we de zoek- en vindmethode waarover we ooit lazen: wachten tot een autochtoon of geroutineerde Engelse bezoeker doelgericht een wijn of wat uit het schap pakt. Deze pak je zelf vlot daarna ook. En dat levert deze week een wijn op die ongetwijfeld zo door Hamersma tot ‘omfietswijn’ zou worden gebombardeerd. Een fruitige, witte wijn met een licht zoetje voor € 5,45. 

                          *

En een rosé, niet te licht en niet te zwaar, maar heerlijk koel en smakelijk zo laat op de middag in de warme zon. Deze rosé pakte ik nadat een roodhoofdige Engelsman zes van deze flessen in zijn wijntas met vakjes stopte, zijn vrouw intussen afsnauwend over haar aarzelend-omhooggehouden fles: ‘no, that rosé is much too sweet.’ Beteuterd zet de vrouw de fles terug en ik grijp na de zesde fles van roodhoofd mijn kans en pak de rosé ‘not to sweet’. 
                             *

Het verhaal kan doorgaan met de meer dan twintig soorten ijsjes (met als stip op 1 een kleine Cornetto met een dakje van oreo-chocola), het brood (een kraakvers pistoletje met een luchtige en fluweelzachte bite) en smakelijke Jambon de Parme, afgesneden door een vriendelijke dame met wit hoedje van de traiterie-afdeling: ‘ce’st pour le salade, madame!’ en hoppa! Ze snijdt vier royaal-dikke plakken van het sappige stuk af.
                           *

En wat dit alles kost? Vijf kilometer hardlopen ‘s ochtends vroeg, nog voor het te warm wordt. Na het hete middaguur een uur fietsen (rondje Ste Foye-Le Fleix-St. Nazaire) en aan het einde van de middag vijfentwintig baantjes zwemmen.
                          *

Verder is het hier zo mooi. Groen ook. En lekker warm. Maar de driewekelijkse gang naar dit smulparadijs… formidable! 
                          ***

 

Advertisements

Zomaar geluk op het Gelderlandplein

 

Een tijd geleden, toen wij na rijp beraad besloten samen met ons kind dat zij een kamer ging huren in een nieuw te bouwen complex bij de Boelelaan, lichtte een lampje op in mijn hoofd.

                         *
Was daar vlak bij niet het Gelderlandplein? Het plein waar de topcrimineel, God-hoe-heet-hij-ook-alweer?, werd neergeschoten? Een winkelcentrum vlakbij Amstelveen, Amsterdam-Zuid, nogal sjiek.
                         *
Deze week kreeg ik een whatsapp over het Gelderlandplein: ‘ik heb het gevonden, het Gelderlandplein is hier vlakbij. Het is nog erger dan Heemstede! Allemaal kakkers. Vooral veel oude dametjes met te veel make-up en bontjassen.’
                         *
Dat moet ik zien. Dus rijden wij naar het Gelderlandplein in onze nieuwe auto, een glanzende, wijnrode bolide. Gelderlandpleinwaardig, dacht ik zo.
                         *
De nieuwe navigatie, nog niet geüpdatet, leidt ons naar Schiphol. Daar draaien we een rondje, we negeren verder de navigatie en rijden richting Amsterdam.
                         *
Op 400 meter van de Boelelaan, naar rechts, de van Leijenburghlaan op. Heel voorzichtig, let wel: een nieuwe auto, rijden we de parkeergarage in. 
                           *
We hebben een doel: twee verjaarscadeautjes. De eerste zoeken we in de Douglas: een strenge, strak-opgemaakte dame komt op ons af. Samen met haar komen we uit op een peperdure lipgloss. Maar, wat een doddig doosje, wat een glanzend pakje en wat een strak strikje! Proefmonsters erbij, het eerste cadeautje is daar. 
                         *
Opeens horen wij de val van een.., ja, wat is het? Ik draai me om en ik zie de scherven van een dure parfum op de grond uiteenspatten. Een vrouw, die niet eens zo heel erg schrikt, staat ernaast. Zij liet het flesje overduidelijk op de grond vallen. 
                         *
Tegenover mij huppelt een meisje, blond met een lange paardenstaart in een tijgerbontjasje en tijgermaillootje, op knalroze halfhoge lakgympen. Haar hoogblonde moeder draagt ook een tijgerbontjas. Wij staren allen naar de scherven. De huppels stoppen. De strak-opgemaakte dame kijkt streng. Maar een jongen van de Douglas, zwarte kleding, strak kuifje redt de situatie: ‘aaach, dat kan gebeuren, hoor’, roept hij op de manier waarop alleen in het zwart geklede, strakgekuifde jongens van de Douglas dat kunnen roepen.
                         *
Wij rekenen de te dure lipgloss af en ik koop er voor mijzelf een te duur lippotlood bij. We zien een kitscherige kledingzaak met de naam Beverly nog-wat. Een verschrikkelijke kinderkledingzaak. Veel tijgerprints. 
                         *
Maar ook een Hema, de oeroude schoenenzaak Zwartjes (sinds 1883) en in de XL Albert Heijn doen we boodschappen. Ach, het valt best mee, met de kakkers. Misschien wel bij de verse-sushi-winkel of de net-geopende Coffee Company. 
                         *
Maar ik ben blij met mijn tweede cadeautje, een kinderboek. Blij met mijn lippotlood (‘zelfslijpend mevrouw’) en wat is het toch leuk een kind te verwennen met nieuwe gympen. In, eeeh, een tijgerprint.
                         *
Hoe heette die man toch ook al weer? Voor zijn flat neergeschoten. Op het Gelderlandplein. Klepper! Sam Klepper!
                         *
En wat het mooiste is: na twee keer het parkeerkaartje uit de automaat teruggespuwd te krijgen: ‘mevrouw, het is hier de eerste anderhalf uur gratis parkeren’, in onvervalst Amsterdams.
                         *
Gewoon gelukkig op het Gelderlandplein. Dat klinkt als een gedicht. Maar één lettergreep te veel.
                        ***