Lat patat


Vanochtend zat er opeens een zwarte vlek voor mijn oog. Ik fietste, de warmte streek langs mijn gezicht, de lucht was vol van zomer en pluisjes die als plukjes watten voor ons uitstuifden. 

                             *

‘Zullen we een stukje gaan fietsen?’, vroeg mijn man zaterdagochtend. Het was 8.35 uur. Na een diepe, droomloze nacht moest ik even nadenken. Een stukje fietsen. ‘Goed’, zei ik en langzaam stond ik op. 

                             *

We fietsten het dorp uit, langs de kaasboer die vrolijk als altijd iets deed met kratten voor zijn winkel. Buiten het dorp begon de polder. We fietsten achter elkaar. Links en rechts heiige damp boven het groen met koeien, verderop stonden twee stoffige paarden. De ene tilde zijn nek op; slordige manen hingen als het ongekamde haar van een tienermeisje langs zijn hals.

                              *

Ik dacht aan de tijd die voor ons ligt: op zaterdagochtend om 8.55 uur de polder in fietsen. Thuis lag onze zoon nog in bed. Hij kwam thuis toen het licht vanochtend door onze gordijnstreep scheen. Nu sliep hij.

                           *

En toen kwam de tijd van weleer voorbij, daar, in de stille polder: de tijd van warme handjes en mollige lijfjes. ‘s Ochtends samen de Daltons kijken. Huiverend om 8.30 uur langs de lijn van een kaal voetbalveld, de straffe wind door je jas en je voeten veranderend in ijs in de laarzen die nog geen Uggs heetten. 

                             *

Elf smalle jongetjes in groene shirts en zwarte broeken, – te groot en slobberend om witte spillebenen met hier en daar een blauwe plek, een schaaf, een vieze pleister, – die achter een bal aanrennen. Na de wedstrijd nemen ze allemaal een penalty, dat is traditie. Elf jongetjes op een rij. 

                           *

De ballen gaan hoog over, naast of hebben geen kracht genoeg en komen net voor de doellijn tot stilstand. Een enkele gaat erin, dan is er een trots jongetje. Gejuich en geklap is zijn deel. 

                           *

‘Lat patat’, roepen opeens alle groene jongetjes. ‘Lat patat!’ Stijn is aan de beurt en Stijn kan de bal op de lat schieten. De tegenstanders kijken verbaasd toe als de jongetjes juichen, elkaar op de schouders slaan en omrollen van blijdschap. De lat is geraakt en de coach trakteert op patat. Op zaterdagochtend om elf uur.

                           *

We bereikten samen het fort dat stoer en onbeweeglijk achter de geniedijk lag. ‘Ik heb mijn leesbril niet mee’, zei mijn man. Ik nam mijn geslepen zonnebril in de hand – want ik lees zonder bril – en ik las dat het fort onderdeel uit maakt van de verdedigingslinie rond Amsterdam. En toen zag ik het vliegje achter op het glas van mijn bril. Dat was de zwarte vlek.

                            *

Verder fietsten wij tot we weer aankwamen bij ons dorp.

‘Ik haal nog wat fruit en groente’, zei ik. 

‘Ik haal een goede fles wijn’, zei mijn man. De wijn was voor vrienden waarmee we ‘s avonds gingen eten. Broodjes voor het ontbijt hadden we al, we waren langs de bakker gefietst. 

                             *

Om twee uur kwam onze zoon naar beneden. Zijn haar zat in de war. Een lang lijf. Maar ik zag het mollige lijfje van toen. 

‘Heb je niet wat lekkers?’, vroeg hij.

‘Bak jij eens flensjes voor mij!’ Ik wees op de broodjes. Even later zat hij naast mij. 

                            *

‘Ik ga in juli nog een week naar Berlijn’, zei hij. ‘Met Jorick, Sam en Jelger. We huren een huisje in een dorp bij Berlijn. We kunnen naar de stad maar we zitten lekker rustig erbuiten. Ik wil niet een week in de drukte. Zo kunnen we ook eens chillen.’

‘Gaan jullie met de auto?’, vroeg ik.

‘Ja’ en hij keek mij aan.

‘Met mijn auto?’, raadde ik.

‘Ja, als dat mag’, zei hij.

                           *

Het mag. En langzaam rolt de bal het doel in. Gejuich is mijn deel: een klein vonkje in een groenbruin oog. 
Lat patat.

                          ***

Advertisements

Het grote genieten

  
Als ik de gordijnen openschuif zie ik de blauwe lucht, de helderheid van een mooie dag, alleen het uitzicht op een azuren zee ontbreekt.

                         *

Bij deze dag hoort een zachtgekookt ei. Een perfect ei: warm van buiten, gestold wit met zijdezacht geel van binnen, bestrooid met zout. 

                         *

Lepeltje voor lepeltje eet ik het ei. Voorzichtig, zonder te morsen lepel ik de kleine hapjes op. Ik kijk naar de lege dop en de kleine pelletjes met wit vel erin. Ze liggen verspreid over het bord.

                          *

En ik denk aan vroeger, toen mijn dikke opa zijn ei at. Ik, heel klein meisje, zat naast hem op de harde eetkamerstoel. Mijn benen bungelden boven het tapijt. De kamer was donker, de grijze luxaflex was neergehaald en de brede horizontale repen filterden het zonlicht.

                         *

Ik keek op, zag mijn opa en zijn ei. Langzaam en genietend lepelde hij de kleine hapjes: met het lepeltje sneed hij in het wit, duwde zachtjes door en daar lag het: een wit stukje met vloeiend donkergeel. De hand ging langzaam naar boven, zijn ogen sloten zich bij het openen van zijn mond. Gefascineerd keek ik naar dit grote genieten.

                          *

Onmerkbaar verschoof ik op mijn stoel. Maar opa zag, hoorde en wist. ‘Wil jij het laatste hapje?’

Ik knikte. Ja, ik wilde het laatste hapje. En daar kwam het: het laatste hapje met zacht wit en zijig geel. Zoutig en glad. Zoiets lekkers. Mijn opa deed daarna wat zout los op het lepeltje en liet mij het aflikken, het genot van dat kleine stukje ei verlengend, proefde ik het zout met een vleugje van het eerdere hapje. 

                         *

En daarom eet ik een ei. Zachtgekookt met wit stolsel en zijdezacht geel van binnen. 

                         *

Zoals het was wordt het nooit meer. 

                        ***