Meedoen!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/ad1/71051968/files/2015/01/img_5315.png
Vroeger wilde je graag meedoen: zelf wilde ik op het schoolplein altijd meespelen met sliertentikkie, in de pre-puberteitsfase werd dit het nog spannender jongens/meidentikkie. Je tikte iemand, bij de laatste variant was dat meisje/jongen/meisje, en dan tikte je verder met elkaar. Tot je met z’n vieren was. Dan splitste het sliertje zich op in tweetallen en tikten de tweetallen net zolang door tot er maar één over was. De winnaar. Die mocht dan, als de pauze nog niet voorbij was, de eerste tikker zijn.

Je kon ook de sliert maar door laten groeien. Het gevolg was dat de laatst bijgekomene in de bochten soms onderuit ging. Die werd min of meer afgeschoten. Hard.

De overheid wil ook graag dat de burger meedoet. Met een akelig woord noemen we dat participatie. Zwaar vervuild door het gevleugelde woord van Mark Rutte: participatiemaatschappij. Voor sommigen een ander woord voor bezuinigingen. Omdat je in de participatiemaatschappij vooral (weer) veel zelf moet doen. Of je kinderen, buurvrouw of buurman moeten voor jou iets doen.

In de gemeente waar ik werk staat participatie vooral voor meedenken en meedoen aan de voorkant van trajecten en plannen. Ook willen we graag met ideeën vanuit de gemeenschap aan de slag. Ja ja, dat klinkt lekker gemakkelijk. Maar helaas, dat is niet zo. Zoals ik laatst iemand op de radio hoorde vertellen: ‘de gemeente maakt altijd alles wat simpel is moeilijk.’ We staan er als overheid niet om bekend graag en veel te luisteren en wat te doen met ideeën. We houden simpele zaken niet altijd simpel. We doen soms wel ons best.

Maar nu gaan we méér dan ons best doen: we vragen aan de inwoner, het liefst vanaf het begin van een plan of project, naar zijn of haar ideeën en de mogelijkheden. Hoe is het nu? Wat wilt u graag? Hoe wilt u het vormgeven? En dit alles vanuit de grondhouding: respectvol met elkaar praten en goed luisteren. En doorvragen. En kijken naar wat wel kan. Wat wel lukt. En eerlijk zijn over dat wat vast staat. Vaak het (geringe) geld. Of beperkende wetgeving.

Laatst startten we met een groep van 25 belangstellenden met het praten en denken over bomen. Bomen? Ja, bomen. Niets dat zoveel emotie teweegbrengt als bomen. Kap er één om en…Zelf houd ik ook van bomen. Hé, ik woon in de Beukenlaan. Kom niet aan onze rode beuken!

Tijdens die avond vroegen we ook de aanwezige actievoerders voor het behoud van één specifieke boom, om met ons mee te denken en mee te doen. ‘Mag ik dan niet meer actie voeren voor boom X?’, was zijn vraag. Ja, dat mag. Maar niet bij dit traject. Hier stijgen we boven ons eigen belang uit en leven we ons als activist in in een…laten we zeggen projectontwikkelaar. En de projectontwikkelaar (die ook aanwezig was) leeft zich in in de boom waar de bewoner zo van houdt. Die hij ieder jaar ziet verkleuren van sappig groen naar oud-bruin. Van kaal naar knop.

En het lukte. Het was een mooie avond. Omdat we serieus luisterden. Eerlijk waren. Goede ideeën hoorden en dat ook waardeerden. Gebruik maakten van wat onze eigen inwoner weet en kan.

Voor dinsdagavond 6 januari hebben zich zeventig mensen aangemeld. Weer om met ons mee te denken. Over een rommelig terrein. Meerzicht in Lisse. Hoe richten we dat gebied in? Wat komt daar? Wat willen we daar?

Zeventig mensen. Ik zit de avond voor. Een beetje zenuwachtig ben ik wel. En ik denk aan sliertentikkie en hoe leuk ik het vond om mee te doen. Het komt vast goed.

Het is dinsdagavond 6 januari, 23.08 uur. Er waren 114 belangstellenden. Het was een spannende, mooie en creatieve avond. Dit is meedoen. Plezier. Vroeger met sliertentikkie. Nu met Meerzicht. En niemand ging onderuit.

Advertisements

Echt Hema

IMG_4844.JPG
Gisteren zag ik het al op het journaal. En nu staat het ook in de krant. De Hema verandert. De rookworst blijft, al is er nu ook een biologische variant. Maar vakken vullen is er niet meer bij. Er moet gepresenteerd worden. En vooral moeten hebbedingetjes gepresenteerd worden, want de Hema verliest klanten en dus omzet aan de Action en andere hebbedingetjes-winkels.

Is dat erg? Ja, wel dat omzetverlies van deze oer-Hollandse zaak, met een filiaaltje hier en daar in België en naar ik meen ook in Frankrijk. Maar dat veranderen? Welnee, ik begrijp dat goed. De CEO, Ronald van Zetten, een aardige, grijzende heer, die redelijk gewetensvol overkomt, moet iets doen om de dalende omzet een halt toe te roepen. Hij zal daar wel wat grijze haren van hebben bijgekregen. Hoe lastig is dat, veranderen?

Het woordenboek komt niet verder dan ‘veranderen [vərˈɑndərə(n)] (…)
• ervoor zorgen dat het niet hetzelfde blijft
vb:ik ga deze jurk veranderen
synoniemen: vermaken wijzigen variëren
• er ontstaat iets dat niet hetzelfde is
vb:het huis was veranderd in een puinhoop
• van mening veranderen [een andere mening krijgen]

Ik moet even denken aan ons huis dat na de inbraak veranderd was in een puinhoop. Er ontstaat iets dat niet hetzelfde is. Interessant.

Helaas ontstaan veranderingen niet vanzelf. Bij ons was het een schlemielige dief die de boel veranderde en tornde aan ons gevoel van veiligheid.

In Lisse komen de veranderingen die Het Nieuwe Werken met zich meebrengen langzaam op gang. De ‘early adaptors’ genieten van de vrijheid en de mogelijkheden van Het Nieuwe Werken. Eerlijk gezegd moest ik zelf eerst wel even wennen, maar nu laveer ik blij tussen thuis, werk en allerlei andere plekken om te mailen, schrijven, bellen, overleggen, voor te bereiden enzovoort. Vandaag, dinsdag, ben ik vrij, maar een drukke woensdag en donderdag vragen toch om wat uurtjes werk. Maakt niet uit. Ik zit lekker aan tafel met IPad, IPhone en krant en ik switch vrolijk tussen vrij zijn en werken. Ik ga zo hardlopen en een was draaien. Nu schrijf ik een blogje. In mijn vrije tijd een beetje schrijven over het werk. Leuk hoor.

In een moeilijk artikel van Jaap Boonstra en Leon de Caluwé, ‘Interveniëren en veranderen, zoeken naar betekenis in interacties’, lees ik op pagina 13 iets moois over leiderschap. De schrijvers hebben het over ‘de nieuwe eerlijkheid’. Jezelf kennen is de essentie van leiding geven. Wat vind jij zelf mooi, goed en belangrijk? Pas als je dat weet kan je authentiek en visionair leiding geven aan anderen. Ja, als je er zelf niet in gelooft dan geloven anderen het al helemaal niet. Dat is zo klaar als een klontje.

Onder het kopje ‘positief mensbeeld
van groei en verantwoordelijkheid’ lees ik iets dat mij treft: ga ervan uit dat mensen zelf ook beter willen worden. En dat hierbij geldt dat ‘mensen niet ziek hoeven te zijn om beter te worden’. En ik denk aan de goede avond met raadsleden vorige week. Over het onderwerp ‘participatie’: meedoen, invloed uitoefenen en initiatieven ondersteunen. Vanuit het goede dat er al is verkenden we allen het moment in een participatie-traject dat ons raakte: was dat het inzicht in de zware thuis-problematiek van de hangjongere bij de plaatsing van een hangjongerenplek vlak achter jouw buurt of de betrokkenheid van inwoners bij de inrichting van ‘hun’ plein? Waarom was dat nu zo bijzonder? Wat ontstaat er in Lisse als dat voor jou bijzondere meer voorkomt? Wat wilt u graag meer zien in Lisse? En de mooiste resultaten sloegen ons om de oren. Vanuit het persoonlijke en dat-wat-er-al-is veranderen: met een paar deftige woorden kan je dat betitelen als waarderend vernieuwen*. Een mooie avond was het.

En tot slot: verbind denken aan doen. Vind je Het Nieuwe Werken belangrijk? Doe het dan, juist als leiding-gevende! Beweeg je tussen de afdelingen, nee, tussen de mensen en verbaas je over hun betrokkenheid, hun werklust, hun ijver alles goed te doen. En wil je het nog beter of anders hebben? Start dan vanuit het goede dat er al is. Dat werkt prettig, het geeft houvast en biedt vertrouwen.

Vroeger kocht ik alle rompertjes, sokjes, mini-zwembroekjes, Jip-en-Janneke-slabjes en boterhamtrommeltjes met Takkie bij de Hema. Ik ga gauw weer eens kijken: dat USB-stickje in de vorm van een Hema-worst. Geweldig! Past ook goed in het Nieuwe-Werken en Waarderend Vernieuwen: iets vertrouwds (worst) in een nieuw jasje (USB-stick).

En nu ga ik echt dat rondje hardlopen.

*Sandra Kensen, ‘Waarderend vernieuwen’ http://verlangennaarmeedoen.wordpress.com/2014/08/27/waarderend-vernieuwen/